من هذه الوجوه فردّوا الينا علمه فنحن اولى بذلك و لا تقولوا فيه بآرائكم و عليكم الكف و التثبت و الوقوف و انتم طالبون باحثون حتى ياتيكم البيان من عندنا » اين روايت نيز صريح است در اينكه عند الشبهه بايد توقف كرد و حق نداريم از پيش خود اقدام كنيم تا زمانيكه از ائمه ( ع ) بيانى برسد و امثال اينها از رواياتيكه در اين باب نقل شده مثل موثقهء حمزة بن طيار ، و روايت زراره از امام باقر ( ع ) كه فرمود : « حق اللّه على العباد ان يقولوا ما يعلمون و يقفوا عند ما لا يعلمون و . . . » دلالت اين طائفه از اخبار بر وجوب توقّف عند الشبهه بر كسى پوشيده نيست . طائفه ثالثه يا اخبار الاحتياط : روايات فراوانى از ائمه ( ع ) وارد شده مبنى بر اينكه در شبهات بايد احتياط را پيشهء خود سازيد و مرحوم شيخ در حدود هفت روايت نقل فرموده « 1 » كه جناب مصنف در اينجا به چهار روايت بسنده كرده‌اند و آنها عبارتند از : 1 - صحيحهء عبد الرحمن بن حجاج از امام هفتم ( ع ) راجع به دو نفريكه در حال احرام حيوانى را صيد كرده بودند و بايد كفاره مىدادند ولى نمىدانستند كه هركدام يك كفاره مستقل بدهند يا هردو باهم يك كفاره كه هريك نصف باشد از امام ( ع ) اين مسئله سئوال شد فرمودند : « عليهما ان يجزى كل واحد منهما الصيد » ، راوى گويد : عرضكردم : برخى از شيعيان از من اين مسئله را پرسيد و ندانستم حضرت فرمود : « اذا اصبتم مثل هذا و لم تدروا فعليكم الاحتياط حتى تسئلوا و تعلموا » اين حديث شريف بوضوح دلالت مىكند بر اينكه در شبهات ملازم احتياط باشيد تا زمانيكه از معصوم بپرسيد و آگاه شويد و مورد آن هم شبههء

--> ( 1 ) - رسائل ، صفحهء 209 .